Czar konsoli

Wielu ludziom Linuks kojarzy się z wklepywaniem setek komend, brakiem środowiska graficznego itp. Ostatnio oczywiście uświadomienie w narodzie rośnie, ale wciąż takie wyobrażenie o Linuksie jest bardzo częste. Z kolei większość pryszczersów - tych świadomych, że jedynie rosnąca liczba użytkowników Linuksa jest w stanie zmusić producentów sprzętu do tworzenia sterowników pod ten system - propaguje system spod znaku pingwina jako taki darmowy Windows. Trochę to głupie, bo użytkownicy domowi mogą teraz kupić legalnego Windowsa za grosze. Zresztą w Polsce Windows zawsze był za darmo. Swego czasu nie znałam ani jednej osoby (która by nie miała własnej firmy) z legalnym softem w domu. Do tej pory pamiętam, jak się ze mnie wyśmiewano, kiedy kupowałam sobie Nortona czy przedłużałam subskrypcję (abstrahując od tego, czy to dobry program - mnie jakoś nigdy nie zawiódł, wybierałam wygodę i fałszywe poczucie bezpieczeństwa).
Ale ja nie o piractwie chciałam, tylko o konsoli, która tak przeraża niektórych.
Odkąd zobaczyłam, jak łatwo i szybko można niektóre rzeczy robić spod konsoli, pomyślałam sobie „kurde, ja też bym tak chciała…”. Choćby dostęp do różnych programów (np. tych rzadko używanych). Nie trzeba przeglądać długaśnej listy aplikacji, szukać, w której kategorii system uznał za stosowne umieścić dany program itp. Nie trzeba sobie zasyfiać pulpitu setką ohydnych ikon (nie znoszę mieć jakichkolwiek ikonek na pulpicie, zaburza to moje poczucie estetyki). Po prostu wpisuję w konsoli np. amarok, naciskam enter i… Oczywiście, nie muszę tego tłumaczyć żadnemu użytkownikowi Linuksa, ale może trafią tutaj jacyś nieświadomi windziarze. A już instalowanie programów poprzez jedną prostą komendę uważam za cud. Żadnych porąbanych instalation shields, żadnego wyszukiwania programów w sieci, ręcznego ściągania, rozpakowywania, klikania, zatwierdzania lokalizacji. Pokochałam komendę sudo apt-get install. Po prostu ją uwielbiam! Tak naprawdę nie umiem zrobić wiele więcej ponad to, co opisałam powyżej, ale to tylko kwestia czasu. Będę się po prostu uczyła w miarę potrzeby. Oczywiście, niektóre przyzwyczajenia z Windowsa są bardzo silne. Nie ogarniam jeszcze (przynajmniej na razie) zarządzania plikami spod konsoli, moja wyobraźnia potrzebuje podpórki w postaci rysunku, schematu. No ale może się to zmieni.
Poza tym sama się sobie bardziej podobam taka wstukująca komendy w czerń konsoli. To jak postacie z cyberpunkowych opowiadań. To jest takie „chakierskie”, sexy, to mnie naprawdę jara!
A zatem linuksiarze, jeśli chcecie kogoś zachęcić do Linuksa, nie mówcie, że jest jak Windows. Mówcie o zaletach konsoli, na pewno potraficie ich wymienić o wiele więcej niż ja. Nie pomijajcie tego wstydliwie. Przecież to atut.
Mój kolega, który pomaga mi w stawianiu pierwszych kroków na Ubuntu, był ogromnie zaskoczony, kiedy polecił mi coś zainstalować, odsyłając mnie do Adept Managera, a ja powiedziałam bez zastanowienia: „zrobię to spod konsoli”. Już po kilkudziesięciu minutach dostosowywania systemu do moich potrzeb wiedziałam, co jest prostsze i fajniejsze. Z pewnością jestem w komfortowej sytuacji, bo nie za każdą komendą muszę guglać. Mam przyjaciół, którzy chętnie mi pomagają, czasem po prostu napiszą, co powinnam wklepać, czasem podyktują coś przez telefon. Dziękuję im za ich cierpliwość. Oto fragment tego, co muszą znosić:
indusia: command not found
incuś: a jak napisałaś cache?
indusia: normalnie, tak jak gotówka…
incuś: o boże…

Tak czy owak: KONSOLA MNIE PODNIECA!

~ autor indusia w dniu maj 4, 2008.